Z resztek po synestezji
z której trzeba mi było na jakiś czas wyrosnąć by mieć za co jeść i tracić wiarę
wije mi się z tyłu serca
labirynt melodyjnych nonsensów
i uzupełnia je w złote fugi liter
ten sam nadawca i adresat
początek i koniec w tym samym miejscu
a ja mam najprostsze zadanie: przyjąć
Dziękuję!
Przebudzeni z koszmaru
o wojnach i potępieniu
i wielkich strachach na lachy
rozglądają się uważnie po ciszy
i dziwnie znajomym spokoju
niby nic nie zauważyli a wiedzą
że to już koniec końców świata
i katastrof już więcej nie będzie
poszli i żyli.
W świecie cieni gra pierwsze skrzypce
i nadaje na czysto boskich falach
woła bezgłośnie prawdziwe jego imię
każda z nas słyszy i każda rozumie
wyklęta przez wieki wieków
pamięć o niej leży pogrzebana
na dnie fałszywych piekieł
zna drogi morskie lądowe powietrzne
i tę do raju – ma wszystkie mapy
żyje
i gdy spotkasz ją w sobie
to jakby dziś zaczął się świat
Nikt nie pojął tak jak oni
Że droga do wolności
Wiedzie przez koniec świata
Płynnie po apokalipsie
Przez góry i doliny bólu
Docierają powoli rok po roku do portu chwały w domu
Nad Wisłą
Niecierpliwym pozwalają cierpliwie w siebie wątpić
Wiedząc, że będzie takich jeszcze wielu
(Ale to nic bo sprawiedliwość na starcie wybrała ich stronę)
Szczątki swoje dają opalać słońcu
A pięknym wariatom z przyszłości kolorować fotografie
By na koniec (jeśli to już koniec) użyczać swoich imion
Parkom, skwerom, ulicom i nowonarodzonym
Nic nie było na darmo
Niech żyje wolność
W bieli dzisiejszej nocy
coś mi chrząszczy do ucha
poważnie i bez zakłóceń
i lula i tuli i śpiewa kołysankę
patrzy okiem Stwórcy
świecąc prosto w oczy że
wiara wyklucza pomyłkę
a uważność panuje nad bólem
gałązką bzu i dyndającą żarówką
opędza od złych duchów
i wyjaśnia naturę stworzenia
by zaraz zamknąć ją w nową zagadkę
tworzy języki i kładzie języki
na głowach i w głowach
literackich wariatów
popycha do ryzyka życia
i zaprasza do świata żywych
znów dziś mnie stworzył
i obdarował całym rajem
taki jest Bóg wczesnym latem
Czasem ból musi wejść
i przykręcić grzejniki
powstrzymać trochę serce
od nakręcania zegarków za bardzo
nie ma co się spieszyć
i nie ma co od razu umierać.
Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich
wdzięk rozlał się na twoich wargach
a ja nigdy nie czułam się bardziej żywa
w ekstazie dnia powszedniego
tańczysz wzrokiem po moim ciele
a ja daję się prowadzić
i pękam ze śmiechu kiedy się potykam
i ty pękasz i jesteśmy popękani
jak przystało na dzieci tak stare jak ty i ja
nie wiemy dokąd tańczymy
kosmiczny ład podpowie nam co dalej
to co jest od zawsze zostanie na zawsze
jaźniami dobrani maleńcy bezbronni
jak pisklęta w dłoni samego Boga
zetknięci lekko swoimi tu i teraz
jedyne co musimy to ufać
Rozciąga ramiona bo tak chce natura
nie potrafi ukryć, że spojrzenie-wytrych
udrożniło aorty na nowy sens życia
ona ma w sobie jakiś słodki eliksir
podtruwa nim powietrze
żeby on mógł śnić na jawie
długo przedzierał się przez zarośla
i ogrody dobrych i złych wyborów
więc jego dłonie nie są niewinne
ona smakować będzię pełnią wszystkich planet
pełnią istnienia i wieczną zagadką
a on ją nakarmi doczesnym dostatkiem
jeszcze kilka kroków i mocnych męskich wdechów
i kilka małych dreszczy na jej białym karku
rumieniec z bliska i kradzież serca w biały dzień
językiem ciała są już umówieni
na romans stulecia i duże kłopoty
Napisz mną Boże
piosenkę o miłości
przyjmuję do serca pewność utraty
niepewność jutra
stałość zmian
i pozwolenie na odpuszczenie
i niezliczone upadki
i spacery w złotych chmurach
i w głębokim błocie
i w śmiechu po kolana
przyjmuję zazdrość i dojrzewanie
aż po starość lub tylko po śmierć
akty woli i wolności przyjmuję
pstryczki w nos i lekcje o pokorze
w następstwie wybryków dziecinnej nonszalancji
wezmę to wszystko
napisz mną proszę
tu jestem
otwieram dłonie
Ciała swojego obywatelka
i duszy własnej świątynia
obmywa się w tempie
drgań wszechświata
z cudzych roszczeń
i chceńjaknajlepiej
swoje wojska również wycofuje
z nieswoich terenów
i przyjmuje sercem
że nie była nigdy święta
rozpuszcza się w teorii strun
i erotyczna i niewinna
ucina martwe pępowiny
i dłonią śmiało wyciągniętą przed siebie
daje znak
że zna się już zbyt dobrze z wolną wolą
jak i naturą rzeczy
nie sądzi i nie staje przed sądem
nie oceniania i nie ulega hierarchom
wypełniła się cała prawdą
i przekonuje się tak jak za każdym razem
że to nie ona unicestwia
bliźniejąc stare rany
i prostując plecy do słońca
daje się prowadzić nad spokojne wody
i nie brak jej niczego
Na głównej już wojna
a tu jeszcze trzeba
zebrać pranie
załatać dach
i zamknąć kurnik
zanim odwołają alarm:
pogłaskać psa
i nakarmić koty
przed wejściem do sieni:
podziękować Bogu za pogodę
i zapach zaoranej ziemi
innego końca świata nie będzie
innego końca świata nie będzie
a jeśli będzie?
Temperą i cierpliwością
niby dłonią mistrza
ale z natchnienia bogów
i rzecz jasna morskiej piany
wymalowana z miłością
na całej powierzchni skóry
niewinnie uwodzi w Uffizi
jej goła pierś przedziwnie nie gorszy
włosy schludnie pozdrawiają
i wiatr i obserwatora
rumieniec grzeje twarz i ośmiela
i oznajmia, że normalnie byłaby z krwi i kości
i że zawsze jest renesans i czasy zmartwychwstnia
nawet w upiornawym tu i teraz
Dojrzewa w warunkach podwyższonej cierpliwości
rozdaje wszystkim po równo
pod warunkiem, że chcą
a my chcemy
kocha bo może
kocha bo nie musi
kocha i czeka
i całuje i zostawia w spokoju
metodą trójkąta zapraszasz ją
między ciebie i mnie
a ja stoję i kwitnę
ostentacyjnie nie uciekam
wolna wola między tobą i mną
to właśnie miłość
Kłamstwo wstydu umarło
nie ma odwrotu
zamkamy oczy
by zrobić miejsce szóstym zmysłom
jednostajnie po okręgu
jak u Preljocaja
ty jesteś kolumną
ja jestem łukiem
na podobieństwo Stwórcy doskonali
i dla równowagi po ludzku zwykli
całujemy się i scalamy
przestajemy by trochę zapomnieć
zapominamy by zacząć od nowa
Rany otwarte na oścież
powieki szczelnie ściśnięte
i nawet nie wiesz jeszcze
że to jest właśnie ból
– bo nie umiesz mówić
za dużo, za dużo dla dziecka
dziecko nie połknie kamienia
ale wie gdzie schować na później
i nie otwierać do gwiazdki
albo nawet przed świętym dygdym
modlę się o jeden spokojny sen
dla ciebie
i dzielę się wiarą
bądź tak zachłanny
jak potrzebujesz
A teraz to sobie lubię
ładnie wyglądać o poranku
ruską czerwienią na ustach
zapraszać do podskórnych rozmów oczami
stukać rytmicznie w twardy grunt
i patrzeć ukradkiem
kto wystuka butem ten sam wzór
albo wprost przeciwny
odgarnąć włosy raz i niech tańczą
perfumem zmącić powietrze
nonszalancko czekać na pociąg
i nie martwić się że trochę się spóźnia
przyjedzie.
Jest tu transgranicznie pięknie
rzut oddechem do raju
piekło też niedaleko
i bywało że na ziemi
kogo tu nie było
proszonych
nieproszonych
obojętnych
i przesiedlonych
uciekających
by zaraz powrócić
i tych co są i są i są
i będą póki będą
głębokość ich bólu
szło i idzie mierzyć jeśli już
tylko w matkach boskich
i synonimach ladacznic
wylamentowanych
w bezlitosny eter
– nic nie pomogło
nie mówicie im, że przeszłości już nie ma
że stali się historią
i że jest w tym coś obiektywnego
Wybacz mi ludu
ale ja tego nie czuję
ani mi serce ani intelekt
nie staje
w funkcjonalnej erekcji
wielkie krocze modelki
w pasażu teatru ludowego
nie porusza ani pół komory serca
i chyba nawet nie takie jest jego zadanie
po myśli autora
dziękuję za czerwoną różę
ale nie mam nic w zamian
by podtrzymać wspólny eter
bo nie umiem kłamać
piękno każdy żywy
rozpozna na rok świetlny
a uznanie może nigdy
nie poznać się z zachwytem
piękna jest w świecie jeszcze tak wiele
zupełnie jak dobroci
nagiej prawdy
i rumieńców bez wstydu
najpierw jestem kobietą i kocham
a jak mnie zostanie trochę po obiedzie
będę za albo przeciw
wiatrakom w polu i aborcji
zdążę jeszcze oddać głos
przed północą i pokiwać głową
i spojrzeć z ciekawością na intencje cudzych wrogów
spokojnie, ani jeden aktywista od tego nie umrze
Zeszłoroczna trawa
a pod nią ślady wilczych łap
błoto nie kwapi się do roboty
bo dobrze wie
że i tak będzie z niego życie
mgła uwodzi i zaraz znika
bo taka jej natura
że jest nieuchwytna
widma koron drzew czekają na coroczny rytuał
wskrzeszania umarłych
to boska konsekwencja
nieuchronna coroczność
daje mi wiarę
że wszystko co dobre jest kwestią czasu
Siedzi na stratosferycznej chmurze milczenia
i nawet nie wie
jaki jest błogosławiony
perlisty blask jego czoła
jeszcze nie oślepił jego samego
nie obejrzał się w tafli miłości własnej
zbiera się na odwagę
w dalekiej od bycia błogą nieświadomości
rycerskość ma we krwi
choć odarty ze zbroi z czucia
wszystko wróci na miejsce
po spotkaniu z wrażliwością
Językiem zachwytu
rozmaiwia się z Bogiem najpłynniej
bez środków niepotrzebnie stylistycznych
i poprawek ego
Przestań zakrzykiwać pytania pytaniami
robić szum i arytmię we własnym sercu
spotkaj się z diabłem
po środku pustki
by mógł ci się nareszcie przedstawić
twoim pięknym imieniem
utul demona
zmyj z niego szatańskość
nie odwracaj się już nigdy
od wyciągniętych rączek niemowlęcia
każde istnienie pragnie czułości
Twój jeden głupi żart
będzie jak kąpiel w kozim mleku
można będzie umrzeć i odrodzić się ze śmiechu
masaż karku
i dłoń na potylicy
zabierze mnie w krótką podróż
daleko aż do domu
subtelny gest
który podzielił się na dwoje
pobłogosławi sparowane helisy
które nie będą mogły przestać się naśladować
i będzie nam dobrze i będzie bolało
będziemy widzieć wszystko
od czego oślepniemy
jak bardzo warto oddać się
napisaniu tej historii
wiemy to już bardzo dobrze
i wiemy jak okrutne bywają końce
plusy
minusy
mimo wszystko: tak!
Tęczówki wciąż w kolorach wiosny
rany przemyte stuprocentowym bólem
włosy od wody morskiej lekko przesolone
tak samo jak policzki od łez
W nieśmiałych zmarszczkach ukryta młodość
dłonie otwarte na wiarę
nozdrza chłoną dojrzałość
rozwarte jak amarylis
skóra przyjmuje rozczarowania
całą swoją powierzchnią
jak każdy jeden balsam
z naturalnych skaldnikow
koniec końców wszystko pogłębia
studnię boskiej urody w tobie
Na późną młodość
nabierz marzeń w płuca
żeby się zabezpieczyć
przed kwaśnym deszczem
zmarnowanych okazji
Pocztówka prosto z marzeń
projektowanych demokratycznie
w imię równości i niewychylania się
poza margines grzecznych myśli
połknięty śmiech połknięte łzy
i żałoba zamknięta w butelce
bez cukru i bez tłuszczu
emocje nie są mile widziane
i nikt nie wie gdzie się podziewają
gdy zostaną wyprosznone
zapewne Bóg jeden by wiedział
gdyby istniał
Wziął łyżkę dziegciu
beczkę miodu
sól, pieprz i liść laurowy
i kilka traum
kieliszek wina
flaszkę wódki
lub szklankę wody
albo parę kropel łez
w tych przypadkach
gdy tylko tyle miał pod ręką
stworzył cztery oceany myśli
po parze oczu, uszu, połaci skóry
trochę organów wewnętrznych
i dla każdego choć po kilka bolesnych strat
do tego podrzucił parę książek
czasem bibliotekę
jakieś dzieło sztuki
niektórym cały Lurw
otworzył na oścież
byle chciało im się wejść
jakąś miłość
jakąś głupotę
pozwolił wybrać
– bo przecież wolna wola
jakiś najpięknieszy język świata
dał całkiem za darmo
dał modlitwę, zadumę i medytację
i jak zwał tak zwał
voilà.
Kiedy będzie już rozdane wszystko
co było do rozdania
przyjęte
zjedzone
i nie wróci
usiądziesz naga
i staniesz się miłością
rozpuścisz się w soli własnych łez
udusisz się oddechem
oślepniesz od blasku własnych oczu
i będziesz gotowa na wszystko.
Metr dziewięćdziesiąt
chodząca tajemnica
ciężki oddech
i blizna na kolanie
nieuprzejmy po alkoholu
ale tak to
przyłóż go do rany i od razu euforia
ja mówiłam on słuchał
ja słuchałam on mówił
aż nieme oddechy wzięły górę
i wypuściliśmy głodne psy
z zardzewiałych klatek piersiowych
dorośli niedojrzali
świt przyszedł wymierzyć nam karę
za niesubordynację
i już nie mieliśmy wyjścia
on z delikatnością drwala
zawłaszczył mnie
a ja z siłą wykluwającej się larwy
dałam się umrzeć
na podłodze jego ramion
jeden raz
jeden raz wystarczył.
Złapać bestię
za liche uszy
lub którąkolwiek kończynę
i mocno przycisnąć
do nagiego serca
obrać że skóry
obolały posąg
i polać miodem
swojskiej miłości
piec w dwustu stopniach wiary
do ostatniego oddechu
nie mieszać, nie przykrywać
przyglądać się z zachwytem
niech rośnie.
Nareszcie trochę smutku
i odrobina
wszystkiego jednego do herbaty
albo do kawy
albo do wody
– wszystko jedno
nareszcie trochę nieczucia
niesmaku
braku fasonu
braku po prostu
nareszcie niepracująca noc
bez sztucznych świateł
nosicielka przestrzeni
na głęboki sen
i głębokie sny
listonoszy podświadomości
nareszcie dyspensa od supermeństwa
matkopolskości i ratowania pijaków
a wystarczyło tylko wyszeptać
poddaje się
i odejść
Już dłużej nie może
i tak całe życie
na resztkach
na oparach
z ogarkiem w dłoni
nigdy nie była pierwsza
ani nawet ostatnia
nie niosła sztandaru
nie tańczyła poloneza
raz stoi raz siedzi
na granicy depresji
zbyt słaba by się cofnąć
zbyt silna by się poddać
bez chęci do życia
i bez myśli samobójczych
choć w dowodzie rodzaj żeński
nie była jeszcze kobietą
słowo miłość ją zawstydza
słowa kocham nie słyszała
a niewinność
to też już niepamiętne czasy
w pracy zawsze za pięć ósma
tak pokorna, tak oszczędna
Chryste, chyba na nią kolej
przyjdź i zalep oczy błotem!
A czasem robi się pusto jak na prerii
a z perzu nie ukręcisz wiersza ani nawet miotły
nie pomaga zmywanie
ani spacer po mokradłach traumatycznych wspomnień
ani romans jak z bajki
ani żadna śmierć
no trudno
pustce też należy się przestrzeń.
Jesteś pudełkiem puzzli
kompletnym
nie zawsze poukładanym
ale kawałek do kawałka
i wiadomo, ma wyjść:
stworzony na obraz Boga
jesteś czasem
tym samotnym klockiem lego
na którego lepiej nie nadepnąć
bosą stopą
a jak się już nadepnie
to język polski
Matko, Córko i Kuzynko!
rozszerza się jak wszechświat
jesteś odpustowym wiatraczkiem
i chorągiewką na bramie kościoła
kolejką górską i gumą do żucia
balonem wypełnionym helem
i całym wesołym miasteczkiem
jesteś noworodkiem, któremu mokro i zaraz dobrze
jesteś niemowlęciem, które robi śmieszne rzeczy
jesteś dumny, bo idziesz do pierwszej komunii
a twój rower ma dwadzieścia jeden przerzutek
jesteś śliczna, bo to ciebie wybral Piotrek z trzeciej be
umierasz bo to jednak nie o ciebie chodziło
idziesz dalej
jesteś, jesteś i jesteś
czy to nie wystarczy?
Weszła w tę fazę i bezwstydnie flirtuje
zamiata kiecką i wachluje włosami
tańczy w swoim rytmie
fałszuje pod nosem
głucha na obce takty
wypuszcza wolne wiązania
i jeszcze nigdy nie umierała tak po woli
– Chwilo, trwaj!
Byłaś mi tak potrzebna!
mięta
limonka
wódka
miłość
Trochę zbyt przygotowani do nie swojej wojny
której nie można ani wygrać
ani przegrać
ani broń Boże, bój się Boga, niech Bóg broni
zakończyć
roszczeniowe gnoje
z pępkami na wierzchu
co ledwie potrafią zawiązać sznurówkę
pusto w głowach, w dupach poprzewracane
te portki mu wiszą jakby mu ktoś nasrał
wszyscy mocno nieutuleni
niektórzy bardzo dobrze wychowani
cicho jak mysz pod miotłą
pragnący zerwać swój własny zakazany owoc
już po trzydziestce a to wciąż za wysoko
nawet stojąc na koniuszkach palców
sami dadzą sobie po łapach
zanim zdąży nawet drgnąć palec wskazujący
bo kto to widział tak się zachowywać
ten się rozwodzi
ta nawet nie myśli
żeby wziąć się za życie na poważnie
to chodzi po terapeutach
to CV poprawia
i z kwiatka na kwiatek
i z deszczu pod rynnę
– Ja nie wiem jak oni myślą żyć!
powiedziała szwagra kuzynka
na weselu sąsiadki stryjecznego brata
dziś już tylko
oglądamy się za siebie
rozglądamy się na boki
czujemy się niegodni patrzenia
tak po prostu przed siebie
to nie nasz wstyd, to nie naszą wina
uprzejmie dziękujemy
z szacunkiem zwracamy
i idzemy sobie żyć
nara.
Ani to nie ma sensu
ani przyszłości
ani racji bytu
ani logicznego uzasadnienia
ma jednak teksturę
gęsiego pierza gładzącego podbrzusze
posmak absurdu
i właściwości silnie łagodzące
bóle i inne niepożądane stany ciała
a niech sobie pożyje parę chwil
i popieści wyobraźnię
co najgorszego może się stać?
najwyżej koniec świata.
Ty żyłes w swojej głowie
a ja w swojej prowadziłam nasz dom
ty mnie kochałes moją miłością
a ja byłam nieszczęśliwa twoją niedolą
– no przecież widziałam!
– no przecież wiedziałeś!
jednmu się wydawało jedno
drugiemu drugie
a potem jeszcze trzecie musiało nieproszone zabrać głos
i tak żeśmy się dogadali
na sam koniec
jak gęś z prosięciem.
Posiadać lub posiąść siebie
dać sobie czasem
trochę umrzeć
i odżyć
i wymamrotać:
jak dobrze
o Boże, jak dobrze.
Dłonie szorstkie od pracy w ziemi
serce spuchnięte odkąd pamięta
Bóg wie od czego
Bóg jeden raczy rozumieć
podzielona między wszystkimi
którym trzeba coś i nie trzeba
i którzy sami za siebie nie mogą
czuć, płakać i bywać słabi
wie w głębi serca ale nigdy nie powie
(tylko by się durna baba
jeszcze bardziej wygłupiła)
to i milczy
w rytm wschodów i zachodów
robiąc swoje i wszystkich
usłyszy kiedyś, ale nie uwierzy
że też jest błogosławiona
między niewiastami
na wieki wieków amen.
Myślałam, że będę twoja
bezterminowo
i nie jestem
trudno
zimno
pusto
i gąsienice
ten klosz by się teraz przydał
do końca miałam nadzieję,
że zawrócisz
teraz muszę się skupić
na ostrości moich kolców
gdybyś tylko widział jaka jestem teraz
nie do pokonania
gdybyś widział mnie
teraz to dopiero kwitnę!
gdybyś tylko…
czas mija…
a idź do diabla
dobrze, ze sobie poszedłeś
teraz zachody słońca sa tylko moje!
Teraz mi nie przeszkadzaj
uprzejmie się domagam
bo własnie zaczynam życ
i oddychać za siebie
tymczasowo
rzucam się w troskliwe objecia bólu
i ufam
poza twoją kontrolą
będę całą sobą
hartować stal charakteru
godnie albo niegodnie
umrę sobie i przeżyję
poigram z ogniem
i najwyżej sie zapalę
i co?
może zapłonę ogniem
miłości, nienawiści, pożądania
jeszcze jeden raz
albo niejeden
a ty mnie zostaw
i nie szukaj wzrokiem
wyszedłeś kiedy wyszedłeś
wrócisz kiedy wrócisz
teraz mi nie przeszkadzaj.
Fakultatywnie:
prawie idealnie wyprasowana koszula
dosolona zupa, dosolone pierogi,
i pierwsza kawa każdego poranka
– O Boże jak cudownie pachnie!
szalony taniec na weselu kuzyna
chociaż tak raz na dwa lata
i niech mówią, że to nie jest miłość
a na jakimś etapie
trzymanie za rękę nad trumną
rytmiczna cisza
wizyta na pogotowiu – niejedna
i konieczna przestrzeń
dla wyrównania potencjałów
obligatoryjnie:
cała jesteś piękna, moja umiłowana i nie ma w tobie żadnej skazy
jesteś wspaniały,
dasz radę,
no idź już!
Stoisz w bezpiecznej odległości
w ciemnej przestrzeni
na przeciw mnie ja
w postaci demona
rzucam
za twoim przyzwoleniem
avady kedavry
trafiam bezbłędnie
w sam środek ego
i ja nadal jestem
widocznie jednak nie ma
zaklęć niewybaczalnych.
Obok znajomości pięknej sztuki palenia mostów
dobrze jest wiedzieć coś na temat
inżynierii ich budowania
na wypadek jeśli
zbłąkana iskra padnie
(oczywiście w ramach konieczności)
na ten
który mógłby się jeszcze przydać.
Ciągnięcie wilka do lasu na siłę
wbrew wszelkim prawidłom natury
choć zdawać by się mogło zupełnie na miejscu
może się skończyć jedynie absurdem
ucieczki w dziko zaludnione obszary
nic co czyha tam na niego
nie jest ani wilcze ani przyjemne
ale po stokroć wydaje się lepsze
niż myśl o wymuszonej wolności
wilk musi swoim wilczym instynktem
w drodze zdobywania trofeów i ran
poczuć woń igliwia i miękkość terenu
i nic innego nie zbudzi w nim drapieżnika
jesli drapieżnik nie zbudzi się
z przyczyn naturalnych
nikomu prócz wilka nie znanych.
Z powrotem do ciała
po dłuzszej nieobecności
do serca, do życia
i do własnych snów
w głowie aż kręci się
od dżuli i fotonów
a kolor i zapach
piszą nowy wiersz
i snują nową powieść i nową piosenkę
i malują stary obraz resztkami martwych łez
postawisz go gdzieś w kącie
za tą starą brzydką szafą
żeby pająk, doświadczony kustosz
mogł go włączyc w cenny zbiór
wybaczonych choć nie zapomnianych.
Wysubtelniała choć wciąż bywa gorzka
przez większość czasu pozostaje świeża
prasuje sukienki
i otula nimi biodra
– nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą
lubi się otaczać
tym co efemeryczne
i chywtać ulotność
stuleci i wesołych świąt
– wszystko znosi
wszystkiemu wierzy
nie pragnie już tego, czego nigdy nie pragnęła
nie zbiera krzywd i nie układa ich w albumach
złości się i robi pranie na bieżąco
wierzy w sens dnia jutrzejszego
– we wszystkim pokłada nadzieję
wszystko przetrzyma
z szacukniem układa
minione doświadczenia na stosie
na którym kiedyś sama bez żalu spłonie
kiedy ustanie krążenie
i ostatni uśmiech zastygnie
na ustach pełnych mądrych i głupiutkich słów
– nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego
wie, że świat jest jej miejscem
wie, że cierpliwość jest dobra na wszystko.
Już dobrze
odpocznij
spójrz przez czyste okno
wiem, że przez twe ciało przeszła
nawałnica
to tylko zwyczajne
nagłe spustoszenie
i brudny potok zdezorientowanych
krzywd
kiedy krew jak atrament
ciemna i gniewna
tak się zagęszcza i piecze
po środek serca, że aż mdli
już dobrze
odpocznij
i nie patrz tak na zgliszcza
i nie napychaj wstydem
i winą swych kieszeni
nie ma takich zaklęć
i nie ma takiach spojrzeń
które mogłyby się oprzeć
wszechmocy przebaczenia
już dobrze
odpocznij
bądź
oddychaj
żyj.
Bać się i ufać
umierać z przerażenia
trzęsącą się dłonią
chwytać za klamkę
z potwornym bólem brzucha
i pustynią w gardle
mówić o tabu
i przełykać obelgi
czuć, że się wyszło
by stanąć obok siebie
i wrócić i poczuć
nieskończoną moc
zaśmiać się głośno
otrzeć łzę i umyć ręce
poczuć lekki ciężar
zakwasów na sercu
pozbierać zabawki
wrzucić je do ognia
zostawić co najwyżej
lekko uchylone drzwi
znowu się zaśmiać
i być już mądrzejszym
i nosić pamięć w mięśniach
i odważniej żyć.
Mojito Polaco 